کمیته
اقدام کارگری
گزارشات
شماره1
گزارش
فعال کمیته
اقدام کارگری
(ایران) از تظاهرات
اول ماه مه
به
رفقای پيشرو
کارگری که
توانستند
امروز، در
مراسم خانه ی
کارگر، با
دخالت
راديکال خود تأثير
چشم گيری در
ميان پايه ها
و توده های
کارگری داشته
باشد، درود می
فرستم!
کميته
اقدام کارگری
امروز
11 ارديبهشت 1384
برابر با 1 مای 2005
کارگران تهران
و ديگر
شهرستان ها
توانستند با
حضور مؤثر خود
در فراخوانی
که از طرف خانه
ی کارگر اعلام
شده بود، بار ديگر
راديکاليسم
رو به رشد و ديگر
مطالبات،
خواسته ها و
شعارهايی
بيان شده خود را
نمايان سازند.
در
اين روز، روز
جهانی کارگر،
کارگران در
مسيری که
ازقبل اعلام و
مشخص شده بود
به تظاهرات پرداختند
و با شعارهای
راديکال خود،
شعار های مطرح
شده از طرف
خانه ی کارگر
و مسئولان
رژيم را
کاملاً تحت
شعاع قرار
دادند.
خانه
کارگر و ايادی
رژيم که سعی
داشتند اين مراسم
مجالی باشد
برای جلب
حمايت به نفع
حضور هاشمی
رفسنجانی در
انتخابات
خرداد ماه، به
هدف خود دست
نيافتند.
کارگران
در طول مسير
راه پيمايی به
سر دادن شعارهای
راديکالی هم
چون مرگ بر
هاشمی،
کارگران
اتحاد اتحاد،
مجلس قانون
گذار حامی
سرمايه دار،
مرگ بر سرمايه
داری، پيام ما
به دولت تحريم
انتخابات،
اعتصاب
اعتصاب حق
مسلم ماست،
قرارداد موقت
الغاء بايد
گردد، دولت
سرمايه دار
دست از سر ما بردار، قرارداد
موقت لغو باید
گردد، را مطرح
کردند.
در
ميان راه جمعی
از کارگران
قصد داشتند که
تظاهرات را به
خيابان ها و
اتوبان های
شهر بکشانند
که به علت
نفوذ خانه ی
کارگری در
ميان آن ها و
نبود برنامه ی
مشخص که لازمه
ی آن حضور
رهبری کارآمد
و آگاه
به خواسته ی
خود نرسيدند.
با
اين حال
هنگامی که به
ورزشگاه
آزادی محل
تجمع رسيدند؛
شعار عليه
حضور در
انتخابات و
مجلس اوج گرفت
تا جايی که
مسئولين
برگزاری
مراسم به هراس
افتادند و سعی
در آرام کردن
کارگران
داشتند.
با
تاش فراوان
سرانجام
کارگران وارد
سالن 12 هزار نفری
ورزشگاه
آزادی شدند.
در
اين جا اعتراض
کارگران
آنقدر وسيع و
گسترده شد که
تقريباً نيمی
از برنامه ی
از پيش تعيين
شده لغو شد و
تنها قطعنامه
ی خانه ی
کارگر توسط
صادقی (دبير
کل خانه ی
کارگر) خوانده
شد.
کارگران
به هيچ وجه به
مسئولين و
سخنرانان اجازه
ی ديکته کردن
شعارها و حتا
صحبت کردن را
نمی دادند.
اين
موضع در لغو
برنامه ی
سخنرانی
هاشمی رفسنجانی
به اوج رسيد
که با هو کردن
وی و ديگر
مسئولين همراه
بود.
در
پايان نيز
کارگران با
خروج از محل
مراسم که در
اين زمان
کاملاً از شکل
سياسی و حتا
صنفی خارج شده
بود و شبيه يک میدان
جنگ شده بود
اعتراض خود را
نشان دادند.
به
اعتقاد
نگارنده این
گزارش مسائلی
که در اين
مراسم و در
ميان کارگران
بسيار
نمايان بود
عبارتند از:
1- رشد
شديد
راديکالسيم
در ميان
کارگران
2- عدم
آگاهی و حتا
پيش از آن
فقدان رهبری
کارآمد
3- تمايل
بيشتر شديد
کارگران به
اتحاد
4- دل
سرد شدن
کارگران از
خانه ی کارگر
و شعارهای
مسئولين نظام
جمهوری
اسلامی
5- وحشت
شديد و روز
افزون
کارگزاران
نظام سرمايه
از طبقه ی
کارگر که می
توان آثار آن
را به راحتی
در محل پرت و
دور افتاده ی
مراسم و هم
چنين حضور
نيروهای مسلح
در برابری بی
دفاع ترين
طبقه ی جمع و
حضور فعال عناصر
نفوذی رژيم در
ميان توده های
ديد.
6- اتحاد
دو قشر
راديکال و
انقلابی جمع
يعنی کارگران
دانشجويان در
برابر ارتجاع
در مراسم
ديروز در
دانشگاه
تهران و هم
چنين تظاهرات
مراسم امروز
به خوبی
نمايان بود
با
همه ی اين
اوصاف
پيشنهاد
نگارنده ی اين
سطور اين است
که طبقه ی
کارگر نياز
مبرم به تشکل
يابی و اتحاد
دارد اين موضع
شايد امروز به
يکی از اصلی
ترين خواسته
های کارگران
تبديل شده
است.
سازمان
ها و تشکيلات
بسياری (به
خصوص در خارج از
کشور) وجود
دارند که
ادعای رهبری
اين طبقه را
دارند ولی همه
ی آنان يا
غايب هستند و یا
اپورتونيسم و
سکتاريسم در
عمق اين احزاب
نفوذ کرده
است.
بدون
شک در حال
حاضر مهم ترين
وظيفه ی يک
انقلابی و
کارگران
پيشرو تلاش
برای بوجود
آوردن پايه
های حزب آينده
ی طبقاتی کارگری
است.
به
اميد به آن
روز
مهرداد
بختياری
فعال
کميته ی اقدام
کارگری
(ایران)
11/2/1384
سایر شعارهای
کارگران
پیشرو
رادیکال در
تظاهرات اول
ماه مه:
زندگی
انسانی حق
ماست، حق
ماست.
-
آزادی تشکل حق
ماست.
-
تشکل مستقل حق
ماست.
-
کارگران
انسانند، از
حقارت
بیزارند.
-
قرارداد موقت
لغو باید
گردد.
-
تشکل مستقل
عزم ماست،عزم
ماست.
-
اتحاد، اتحاد
علیه سرمایه
دار.
-
اخراج هر
کارگر، تحکیم
سرمایه دار.
-
اعتصاب،
اعتصاب حق
مسلم ماست.
-
اتحاد تشکل،
تشکل اتحاد.
- چاره
کارگران،
تشکل، تشکل.
- اتحاد رمز
ماست، تشکل
عزم ماست.
- کارگر،
کارگر، وحدت،
وحدت.
-
همسنگران،
چاره ما وحدت
است. کارگران
چاره ما وحدت
است.
- سرمایه
دار، دشمن،
دشمن.
- اخراج هر
کارگر،
جنایت، جنایت.
- ننگ بر
عامل هر
بیکاری.
- شورای
عالی کار،
وکیل سرمایه
دار.
- جناح بازی
نمی خواهیم،
حقوق کافی می
خواهیم.
- اتحاد،
تشکل، قدرت
اصلی ما.
- خواسته
ما، تشکل،
دستمزد،
زندگی انسانی.
- حقوق کافی
می خواهیم،
پول گدایی نمی
خواهیم.
- سلاح اصلی
ما، شورا های
مستقل.
- کار
کودکان،
جنایت، جنایت.
- شرمت باد
حامی سرمایه
دار، ننگت باد
حامی سرمایه دار.
- اقدام
بعدی ما،
تشکل، تشکل.
اقدام بعدی
ما، اشغال
کارخانه.
- دولت
سرمایه دار،
خجالت، خجالت.
دولت سرمایه
دار، جنایت،
جنایت.
- سیاست
سرمایه،
نابودی کارگر.
- رسمیت
استخدام،
خواست ماست،
خواست ماست.
- تعطیلی
کارخانه، درد
اساسی ماست.
اشغال
کارخانجات
اقدام بعدی
ماست.
- اعتصاب
کارگر، شروع
روز بهتر.
- سند مرگ
ماها،
قرارداد سفید
امضاء.
- قرارداد
موقت، بدبختی
است و رقت.
- اخراج هر
کارگر، مرگ یه
خانواده.
سرمایه دار ظالم،
جز بدبختی چی
داره.
باز
تکثیر از: «کمیته اقدام
کارگری» (ایران)